Anonym

Vad tänker du om vad som händer i Iran?

Just nu är iranska folket högt motiverade att störta regimen. Men jag skriver inte i detta förut för att framföra mina tankar och känslor. Idag la en twitter användare upp en text i syfte att trösta och motivera till kamp mot regimen. jag blev så förtjust i denna text och fina innehållet så att jag bestämde mig att denna text/berättelse måste registreras någonstans. Jag hade sett ert inlägg på face book och nu är jag här för att göra denna persons berättelse historiskt registrerad. Och jag hoppas att berättelsen kommer till användning någon gång i framtiden. Berättelsen har hittills fått över hundra tusen Likes efter ca. fyra timmar.
Berättelsen lades upp idag torsdag 2023-02-23 klockan ca. 16 av en användare " Trolösa James".
Av rädslan att kanske förstöra känslan och djupet av berättelsen har jag valt att Inte göra någon amatör översättning utan lämna det till en professionell översättare.
Här är berättelsen på persiska:
آبان98 چهارراه خسروی ستارخان رو بسته بودیم و شعار میدادیم. درگیری شد، درگیر شدیم من رفتم بالا تو پیاده‌رو، هرچی دستم میومد پرت می‌کردم سمتشون، یهویی جلو کبابی بناب دولا شدم یه چیزی بردارم دیدم یه یارو پشت شیشه رو به من دهن رو مثل اسب‌آبی باز کرده و داره لقمه کباب رو می‌تپونه تو حلقش. مارو دید انگار که از همه جا بی‌خبر باشه یه پوزخندی هم زد و کل این اتفاق 2 ثانیه هم نبود اما 2/3ماه منو اذیت می‌کرد. خصوصاً بی‌تفاوتی بعدش رو که دیدم گفتم یعنی فقط ما تو مملکت اعتراض داریم؟ یعنی همه حالشون خوبه؟ اما بعد که ازش گذشت و منم خشمم فروکش کرد با خودم گفتم همینه دیگه. همیشه‌ی تاریخ یه عده بودن که جاده صاف کن بقیه بودن. همیشه یه عده رفتن جلو تا بقیه هم پشت سرشون بیان. حالا انتخاب با خودته. یا همرنگ جماعت شو یا بیوفت جلو و دیگه کاری نداشته باش کسی چرا حرکت نمیکنه؟ تو خودت برو تا بقیه هم بیان. انقدر باید بری و پافشاری کنی تا بقیه بیان. هیچ جامعه‌ای همه مردمش مثل هم نیستن. اونم جامعه‌ای مثل ما که تعمداً بین مردمش انواع و اقسام بی‌اعتمادی‌ها و اختلاف‌هارو بوجود اوردن. اونم جامعه‌ای که اکثر مردمش تنها، خسته، ناامید و افسرده‌‌ان. ما از اول #انقلاب۱۴۰۱ یه اکیپ چند نفره بودیم که تقریبا همه جا رفتیم و زندگیمون رو گذاشتیم پای کار و جز کشته شدن و نابینا شدن هربلایی که بگید سرمون اومده. از حبس و شکنجه وحشتناک تا جراحت تا حد مرگ و خلاصه هرچی که فکر کنید. اما هیچکدوممون تا الان حتی نگفتیم اوف بر این مردم خاموش! چون از روز اول باهم قرار گذاشتیم اگه هستیم برای خودمون هستیم، برای وطنمون هستیم، حتی اگه برای مردممون هم هستیم بدون منت، بدون سرکوفت.
الانم همه‌مون بعد چند ماه و اونهمه بلا که سرمون اومد ایستاده‌ایم و منتظر قدم‌های بعدی هستیم. اینارو گفتم که بگم انقدر به مردم بدوبیراه نگید! اولاً که همه مثل هم نیستن و همه مردمم قرار نیست انقلاب کنن، دوماً که مگه برخی از مردم، کم تاحالا از جون مایه گذاشتن و هزینه دادن؟ ولی وقتی بقیه میبینن هیچ برنامه و هدف و ساختار مشخصی نبود و تو اینهمه سال هرکی اعتراض کرده، چه بلایی سرش اوردن، خوب معلومه وحشت میکنن و ساکت میشن. سالها دیدن اگه کلاهشون رو دودستی نچسبن باد میبره. سالها دیدن اگه مالشون رو به هر طریق حفظ نکنن تورم مثل هیولا می‌بلعدشون. اینه که نباید خرده گرفت به کسی. باید فقط ایستادگی و پافشاری کرد تا بقیه هم به قیام مجاب شن. باید تشویق کرد، ترغیب کرد، اما تحقیر و سرکوفت اصلا! قرارمون مگه همین نبود؟ مگه #توماج_صالحی نگفت قراره سخت بشه، قراره خسته بشیم، قراره طاقت‌فرسا بشه، ولی در نهایت ما پیروزیم. الان دقیقا تو همون سختی‌هاییم، اما این راه طی میشه. این جاده صاف میشه، بالاخره مردم میان، بالاخره پیداش میشه رنگین‌کمون.فقط قوی بایستید تا پایان ✌️